Jibu ni ndiyo. Lakini bila jogoo, asubuhi isingekuwa na tamasha la sauti ya uhai.
“Namlilia Mwezi, ayame tena! Namlilia Jua, iangaze tena! Mimi si mungu, ni mtumishi tu. Nitaamsha upendo, sio kiburi tena.”
“Mheshimiwa Jogoo,” akasema Mbu kwa sauti ya unyenyekevu. “Uwezo wako ni mkubwa, lakini ukweli ni huu: jua halihitaji mtu wa kuliamsha. Jua huchomoza kwa sababu ya sheria za Mungu na mazingira. Sauti yako ni ya kusaidia, sio ya kudhibiti. Wanyama wanakuhitaji kuwa mwongozo, sio bwana.” hadithi ya jogoo wa ajabu
Jogoo alianguka magoti. Aligundua makosa yake. Kiburi chake kilikuwa kimevunja nyota na mwezi. Alimwomba Mbu radhi, halafu akanza kuimba wimbo mpya – wimbo wa unyenyekevu na upendo.
Mwisho.
Jogoo huyu hakuwa kama wengine. Manyoya yake yaling’aa kama dhahabu nyekundu, macho yake yalikuwa makali kama yale ya tai, na kila asubuhi, sauti yake haikuwa tu “kukurukoo” – bali ilikuwa wimbo unaoamsha hata miti iliolegea kwa usingizi. Hadithi hii inaanza usiku wa mwezi mpevu. Malkia Nyota – mnyambizi wa usiku – alikuwa akitembea kando ya mto wa Upepo. Alimkuta kifaranga mdogo aliyetengwa na kundi lake. Kifaranga huyo alikuwa hawezi kuruka, hawezi kuimba, na alikuwa akitetemeka kwa baridi.
“Tumchallenge jogoo huyu,” alisema Sungura. “Tumsahau siku moja. Wote tusiamke sauti yake. Tuache jua lichomoze peke yake. Tutaona kama yeye ndiye anayelileta jua, au jua linajitokeza asubuhi kwa hiari yake.” Wanyama walikubaliana. Walijificha mashimoni, mashambani, na miambani. Walijisukuma masikio kwa majani sekunde ile Jogoo alipoanza kuimba. Lakini Jogoo wa Ajabu alijua mpango wao – kwa kuwa aliweza kuona kesho! Jibu ni ndiyo
Hadithi ya jogoo wa ajabu haiishi kamwe. Inaishi katika kila asubuhi, katika kila sauti ya kukurukoo, na katika mioyo ya watoto wanaotazama angani wakijiuliza: “Je, jua lingekuwepo kama hakuna jogoo?”